Wat is de invloed van een interpersoonlijk trauma op de relaties met het zelf en de ander? En hoe kan iemand hiermee omgaan, zich ertoe verhouden en ermee in relatie staan?

Interpersoonlijke traumatische gebeurtenissen leiden vaak tot vermijding en onderdrukking van de herinnering aan deze ervaringen. Dit wordt versterkt als de ervaring niet in woorden kan worden gevat en gedeeld kan worden met anderen.
Beschadigingen in de relatie met anderen bijten zich diep vast in de persoonlijkheid. In de therapeutische relatie kan een trauma dat niet onder woorden is gebracht zich uiten als een neiging tot herhaling. Hoe uit het ingekapselde te raken, om alsnog in verbinding de gebeurtenis te herleven en dan te verwerken?

Na een trauma is eerst de getuigenis nodig, het herstellen van een zelf, in relatie tot een ander. Daarna is te onderzoeken welke fantasieën, wensen, angsten er zijn. “Wat is er gebeurd met mij?” vraagt de cliënt zich af. “En wat betekent dat?” vraagt de therapeut. Behandelingen streven naar het onder woorden brengen en reguleren van het onbegrijpelijke, en in aanwezigheid van een ander het herstellen van een innerlijke getuige. Vermijden, verdraaien en uitageren van tegenoverdracht liggen echter op de loer, vooral bij een collusie met de eigen ervaring van de therapeut.